LEGO...mezelf 4)

even een pas op de plaats...

En nu kom ik op een moment dat de moed begint te zakken. Ik had de moed aan deze opleiding te beginnen vanuit de gedachte met goed opletten, bijhouden, onderzoeken en ' mijn best'  doen, zou ik het wel komen. Lego blokjes begonnen zich te stapelen, inmiddels is er even een aardbeving geweest en ligt alles weer plat.
Ik moet over vanalles wat vinden, theorieën aan elkaar verbinden, conclusies trekken. En dan moet inmijn competenties hieraan toetsen en ook weten / onderzoeken wat mijn blije vlekken zijn. ALLES IS BLINDE VLEK. ik heb het gevoel dat er zoveel op me af komt dat ik simpelweg helemaal niets meer zie.
Mijn keuze voor de bergbeklimmer kan ik nu ook typeren; het is een hele steile berg, waar ik momenteel vanaf dreig te vallen, ik ben uit balans, ben ik de mist gekomen, weet het niet.
De opdrachten komen op me af, de inhoud komt op me af en het feit dat ik momenteel geen werkplek heb, maakt me onzeker en angstig. Ik heb termen gebruikt als inzoomen en uitzoomen...ik moet nu juist niet teveel inzoomen, maar uitzoomen....het geeft niets, rust inbouwen, even afstand nemen en om vervolgens te bepalen waar ik weer ga dalen om te beginnen.

Zo weet ik pas vanaf vandaag dat alle modules relateren aan de praktijken vanLeithwood....wat heb ik gemist, waar heb ik dat gemist.
Het geeft mij rust in het begrijpen van de opzet van de opleiding en hiermee ook de inhoud. Dat dan weer wel.

Maar ja, wat verwacht ik van mezelf dat ik het weet? Dat ik het kan. Is het juist niet interessant in een zone te komen waar ik niets van weet, waar ik geen ervaring heb, of in ieder geval niet als leiding gevende. Er komt ook veel info / schema's / stroomdiagrammen / etc op me af...moet ik ze allemaal kennen en snappen, of maak ik er een eigen weg van? Een eigen weg die bij me past. Als het bij me moet passen, moet ik twee dingen weten: wie ben ik en wat wil ik dan, waar voel ik me goed bij, want dat houd me tenslotte in mijn kracht.

Kennisclip....interessant....het boeit me, trekt aan. Het is iets nieuws, hoe moet het, kan ik het leren, wat kan ik ermee. Ik heb direct gezocht naar de zin en onzin van kennisclips en kwam op het volgende filmpje:

https://www.youtube.com/watch?v=9TwrvGc12KU

Uit onderzoek van Hatti, onderwijsgoeroe, blijkt dat de effectiviteitswaarde van webbased leren, maar 0,18 is, heel laag dus. De tijd die het maken van een kennisclip vraagt is veel. En waarschijnlijk nog meer als het nog nooit gedaan is en alles uitgezocht moet worden. Toch zullen de docenten een idee hebben bij het ons laten maken van de kennisclip. Het gaat hier om het bereiken van leerdoelen door optimaal leren. Waarbij motivatie een belangrijke voorwaarde is. De wereld is een rap tempo aan het digitaliseren. Leerlingen werken veelal met digitale devices, het trekt aan, gaat snel en is interessant. digitale middelen kunnen niet meer weggedacht worden uit het dagdagelijkse leven en leren. De vraag is hoe deze effectief in te zetten?
Hersens kunnen een gigantische massa aan informatie aan, echter niet tegelijk. Hatti toont aan dat het meest effectieve leren geschied door uitleg met hieraan beelden gekoppeld. Het moet de leerlingen aanzetten tot zelf doen, zelf leren, zelf onderzoeken, moet aanzetten tot wíllen leren.
Alleen een kennisclip heeft dus nagenoeg geen waarde. In combinatie met uitleg kan de waarde ineens onschatbaar worden. Zeker als dit ook nog eens aanzet tot samen leren en geven van feedback.
Interessante en uitdagende wetenschap, wat kan ik er zelf mee? Ik voel eigenlijk wel zin om er aan te beginnen.
De moed stijgt weer een beetje.